اشتغال و كارآفريني

اشتغال و کار آفرینی

با توجه به شرايط اقتصادي، اجتماعي و فرهنگي كشور؛ براي حل مسايل، مشكلات و تنگناها، مي‏بايست الگوه‏ها، راهكارها و راه‏حل‏هاي جديد و متفاوت از گذشته را تبيين و ارايه نمود. طوري كه ضمن ايجاد شرايط اشتغال براي مردم جامعه، بويژه قشر جوان، با انرژي، تحصيلكرده و جوياي كار، موجب ايجاد ارزش افزوده و رشد اقتصادي كشور گردد. تركيب جمعيتي جوان كشور، نوسان قيمت جهاني نفت، ورود فارغالتحصيلان جديد و توانمند به بازار كار و نياز آنها به اشتغال و كسب درآمد سه عامل عمده‏اي هستند كه لازم است سياستگذاران، تصميم‏سازان و مسئولين كشور در سطح كلان، منابع درآمدي سهل‏الوصول‏تر، پايدارتر و عمومي تري را با توجه به مزيت‏هاي نسبي و رقابتي كشور، با ابتكار و خلاقيت و نوآوري طراحي و ارايه نمايند.
يكي از اين راهكارها استفاده از توان فكري و عملي، افراد خلاق، نوآور، مبتكر و كارآفرين است كه در اين مسير مي‏توانند نقش تعيين كننده‏اي را ايفا نمايند. چرا كه امروز كار و فعاليت شكل تازه‏اي به خود گرفته است و به سوي خودكارفرمايي و خوداشتغالي در حركت است. كارآفريني و كارآفرينان نقش كليدي را در روند رشد و توسعه كشور به عهده دارند. در اين مسير رشد و توسعه كشورهاي همچون ژاپن، كره جنوبي، مالزي و هند گوياي اين اهميت است.
كارآفرينان با مهارتي كه در تشخيص فرصت‏ها، موقعيت‏ها و ايجاد حركت در مسير كسب موفقيت‏ها دارند، پيشگامان حقيقي تغيير در اقتصاد و تحولات اجتماعي محسوب مي‏گردند. آنها تصديق مي‏كنند كه موفقيت و بقاء در تحقق چشم‏اندازهاي بلند مدت، نيازمند چالاكي، ابتكار و استفاده از قوه ابتكار، خلاقيت و نوآوري است.
امروزه در شرايطي كه مسايلي همچون؛ فرار ظاهري و واقعي مغزها، بيكاري افراد تحصيل كرده، عدم اشتياق به سرمايه‏گذاري بخش خصوصي، مي‏تواند از چالش‏هاي عمده و اساسي بسياري از كشورها باشد، آموزش كاركنان و استفاده از كارآفرينان و تشويق و ترغيب و حمايت از آنها و هموار كردن مسير ورود آنها به بازار كار و توليد و خروج دولت‏ها در نقش رقابت با آنها ضرورتي انكار ناپذير است. چرا كه كارآفرينان با ويژگي‏هايي همچون موارد ذكر شده ذيل در مسير رشد و توسعه كشور و جامعه مي‏توانند نقش مؤثري ايفا كنند:
۷-۱٫ خلاقيت و نوآوري؛
۷-۲٫ اعتماد به نفس و مخاطره‏پذيري؛
۷-۳٫ دانش فني و استقلال؛
۷-۴٫ هدف‏گرا؛
۷-۵٫ توانايي در ايجاد ارتباط؛
۷-۶٫ مركز كنترل داخلي؛
۷-۷٫ مثبت انديشي نسبت به موانع و مشكلات؛
۷-۸٫ انگيزه توفيق طلبي و تمايل به مسئوليت پذيري
كه در صورت حمايت و هموار نمودن مسير و برنامه‏ريزي بلند مدت براي استفاده از توانمندي‏ها و شايستگي‏هاي اين گروه از افراد جامعه؛ مي‏توان آثار و مزاياي مثبت آن را بويژه در موارد ذكر شده ذيل در جامعه شاهد بود:
– اشتغال‏زايي؛
– تشويق و ترغيب سرمايه‏گذاري؛
– ايجاد تعادل در اقتصاد و اشتغال؛
– تحول در ارايه خدمت و توليد كالا در جامعه؛
– رونق توليد و صادرات؛
– برنامه‏ريزي، هدايت و سازماندهي مناسب منابع؛
– ايجاد، و توسعه تكنولوژي؛
– ايجاد، شناسايي بازار و گسترش بازارهاي جديد؛
– نوآوري و تسهيل‏گر در ايجاد تغيير؛
– تحريك و تشويق حس رقابت؛
– يكپارچگي و هم‏گرايي؛

*

*

 
Top